تبليغاتX
خاطره ها

قالب وبلاگ


خاطره ها
آنچه هستی هدیه خداوند است به تو آنچه میشوی هدیه تو به خداوند است پس بی نظیر باش 
Links
 

                                                         در این خاک زر خیز ایران زمین . . .                      

                                                نبودند جز مردمی پاک دین . . .

                                         همه دینشان مردی و داد بود . . .

                                   کزان کشور آزاد و آباد بود . . .

                       بزرگی به مردی و فرهنگ بود . . .

               گدائی در این بوم و بر ننگ بود . . .

                                                      از آن روز دشمن به ما چیره گشت . . .

                                                                 که ما را روان و خرد تیره گشت . . .

                                                                        از آن روز این خانه ویرانه شد . . .

                                                                                 که نان آورش مرد بیگانه شد . . .

                                                                                        بسوزد در آتش گرت جان و تن . . .

                                                                                                    به از بندگی کردن و زیستن . . .

                                                           اگر مایه زندگی بندگیست . . .

                                                       دو صد بار مردن به از زندگیست

 

[ پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1391 ] [ 0:38 قبل از ظهر ] [ عرفان ]
 

          دلم میخواست دنیا رنگ دیگر بود

          خدا با  بنده هایش مهربانتر بود

       از این بیچاره   مردم یاد میفرمود

 

          دلم میخوا ست زنجیری گران

          از بارگاه خویش می آویخت که مظلومان

          خدا را پای آن زنجیر ز درد خویش آگاه میکردند

          چه شیرین است:وقتی بیگناهی داد خود را

         از خدای خویش میگیرد....

 

[ چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391 ] [ 3:36 بعد از ظهر ] [ عرفان ]
 

                                            نو بهار است در آن کوش که خوشدل باشی

                              که بسی گل بدمد باز تو در گل باشی

                          من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

                          که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

                       نوروز یادگار نیاکان نیک اندیشمان بر ایرانیان نیک گفتار

                                     نیک پندار نیک کردار فرخنده باد

[ دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 ] [ 0:57 قبل از ظهر ] [ عرفان ]
  

  دشت ها آلوده ست

          در لجنزار،گل لاله نخواهد رویید

          در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید؟

          فکر نان باید کرد

                            و هوایی که در آن

                                         نفسی تازه کنیم

 

 

[ جمعه بیست و یکم بهمن 1390 ] [ 3:27 بعد از ظهر ] [ عرفان ]
 

               این مردمان ساده ی من،

                     هوای تازه میخواهند

 

[ سه شنبه نوزدهم مهر 1390 ] [ 4:5 بعد از ظهر ] [ عرفان ]
  

 چه قدر دلم می گیرد از نفس های سرد مردم،

 چه قدر دلم می گیرد از تماشای عشق های پوشالی.

 عشق دخترکی که دستانش در دست مردی بیگانه بود

 عشق دخترکی که ناخواسته به حراج لذت شبانه ی مرد بیگانه رفته بود.

 چرا عشق، تفاله ی هم آغوشی لذت شبانه می شود؟

 چرا ضجّه های یک بیوه زن تنها، شبانه به گوش می رسد؟

 

[ سه شنبه دوازدهم مهر 1390 ] [ 12:10 بعد از ظهر ] [ عرفان ]
 

           کاوه آهنگر میگوید

           بانگاهی گویا

           با لبانی خاموش:

                      ((قصر ضحاک هنوز آباد است

                        تو به ویرانی این کاخ بکوش!))

 

[ دوشنبه چهارم مهر 1390 ] [ 9:44 بعد از ظهر ] [ عرفان ]
 

                آیا میدانستید اگر کورش کبیر ماهیانه صد میلیون تومان

          پس انداز میکرد،بعد از ۲۵۰۰ سال ،سه هزار میلیارد

                            تومن پول داشت؟!

[ پنجشنبه سی و یکم شهریور 1390 ] [ 10:0 قبل از ظهر ] [ عرفان ]
 

             گر بدین سان زیست باید پست

             من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را

                                              به رسوائی نیاویزم

                                              بر بلند کاج خشک کوچهء

             بن بست!

 

[ پنجشنبه سی و یکم شهریور 1390 ] [ 8:26 قبل از ظهر ] [ عرفان ]
 

                        رنگ علف شدم ولی

                       خوراک خر نمی شوم

 

[ دوشنبه بیست و یکم شهریور 1390 ] [ 2:15 بعد از ظهر ] [ عرفان ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

About

سلام

حال همه ی ما خوب است

ملالی نیست

جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم

به آن شادمانی بی سبب میگویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی

میگذرم که نه زانوی آهوی

بی جفت بلرزد

نه این دل ناماندگار بی درمان
______________________

من اينجابس دلم تنگ است

وهرسازي كه ميبينم بد آهنگ است

بيا ره توشه برداريم

قدم درراه بي برگشت بگذاريم

ببينيم آسمان هركجاآياهمين رنگ است

من اينجاازنوازش نيزچون آزارترسانم

زسيلي زن،زسيلي خور

وزين تصويربرديوارترسانم

....

بيااي خسته خاطردوست ! اي مانندمن دل كنده وغمگين!

من اينجابس دلم تنگ است

بيا ره توشه برداريم

قدم درراه بي فرجام بگذاريم...

________________________

به همه ی آدمهایی که زیر طاقهای فرسوده ی شهر

پوسیده اند

به همه ی آنهایی که به تماشای مرد دیوانه نشسته اند

به همه سلام می کنم

آی سلام، سلام، سلام!

آه که کسی سلامم را پاسخ نخواهد داد.

کسی نگاهم را نخواهد دید

کسی نخواهد خواند

کسی نخواهد ماند .

زیر ناودان می روم

زیر ناودانی که از آبشار پشت بام شیروانی می بارد

زیر ناودانی که آبشارش گل و لای دیروز آسمان آفتابی را دارد

«می خواهم خیس باران شوم»

می خواهم اشکهایم را زیر آبشار بارانی قایم کنم.

می خواهم شعری بگویم

می خواهم شعر باران را زیر آبشار باران بگویم.

آی . «بارون می آد جارجار

دلـم پـُرِ زار، زار

بارون می آد های، های

آه می کشم وای، وای»

و چه لذتی دارد تماشای خنده های مردم شهر که حواله بر شاعر دیوانه می کنند.

از تمامی نگاهـها هیچ نگاهی آشنـای من نبود و

از تمامی هیاهو ها هیچ صدایی آشنای من نبود.

از تمـامی خنده ها هیچ تبسمی آشنای من نبود.

من تنها بودم و تنها می سرودم.

سلام ، سلام

سلام تنهایی سلام

چه می نگری بر این ایام؟

جامه ات خیس آمد از باران

چه تنها دور مانده ای از یاران

آی سلام، سلام، سلام ...

و تنها کسی که به من تنها تن داده بود، تنهایی بود.

پس

بدرود باران، بدرود یاران!

بدرود ابرهای تیره و مه آلوده ی باران!

بدرود دست ها و لبهای پر خنده ی یاران

من به آغوش «تنهایی» می روم.

درب های چوبی اطاقم را چفت می بندم

دست گیره ی سرد آهنیش را محکم می اندازم.

پنجره هایم را پر از پرده های سکوت و وهم می آویزم

و لبهایم را می بندم.

تا که به غیر از من و تنهایی هیچ کس آنجا نباشد.

تا به غیر از تنهایی هیچ کس را در آغوش نگیرم.

تا که برای هیچ کس نباشم.

تا که برای هیچ کس نخوانم.

می خواهم در خواب رویاها خوشه ای باشم در دورترین صحرا

در دورترین سقف آسمان ستاره ای و

در عمیق ترین آب اقیانوس سنگ پاره ای،

که روزی در دست های کودکی زیبا

Custom

آی پی رایانه شما :

جاوا اسكریپت

بک لینک طراحی سایت